کد خبر: ۲۲۵۵۹۴
تاریخ انتشار: ۱۷:۰۹ - ۰۹ آذر ۱۳۹۷
تجربه ای چهل ساله می گوید هر عرصه ای با پذیرش تکثر و در عین حال وحدت عمل به پله ای برای پیروزی ملت ما مبدل شده است. این در حالی است که برخی همچنان به مساحی و تحدید عرصه برای قبضه کردن آن می اندیشند.
به گزارش جنوب نیوز، چهار دهه از انقلاب اسلامی ایران می گذرد. می گویند چهل سالگی، سن پختگی و بلوغ است؛ سنی که بسیاری از رفتارها و کنش ها در آن به اعتدال می رسد و به جای احساس، از آبشخور عقلانیت تغذیه می کند.
چهل سال از تشکیل نظام جمهوری اسلامی ایران می گذرد، امروز باید به حکم عقلانیت، نسبت و مناسبات گروه ها و جریان های سیاسی درون نظام با یکدیگر و با حاکمیت مشخص شده باشد. جریانات و تشکل های موجود به عنوان مهمترین بازیگران عرصه سیاسی دیگر باید بدانند کجا ایستاده اند، چه جایگاهی در نظام و میان مردم دارند و با چه مقصد و برای چه هدفی فعالیت می کنند.
پس از گذشت چهار دهه از عمر نظام، این انتظار معقول هنوز برآورده نشده و ما همچنان در پیچ و خم های کوچه ایم. «قطار انقلاب» سال ها است در حال حرکت است و هنوز بر سر «مسافرانی» که باید سوار بر آن باشند، اختلاف نظرها است، چه رسد به ارتباط آنها با یکدیگر و سهم و جایگاه آنان در ساختار قدرت.
اظهارات اخیر یکی از چهره های سیاسی قدیمی مبنی بر اینکه «هنوز عده ای مانده‌اند که باید از قطار انقلاب پیاده شوند؛ آنهایی که معتقدند ما به بن‌بست رسیده‌ایم» یک بار دیگر نگاه ها را متوجه اختلاف نظرهای جدی در مورد ماهیت، موجودیت و کیفیت فعالیت گروه های سیاسی مختلف درون نظام کرده است، غافل از اینکه بن بست و بحران، خود محصول نگاه بسته و گزینشی به گروه های سیاسی و تقسیم آنها به نیروهای خودی و غیرخودی است.
هنوز اظهارات «حسن روحانی» رییس جمهوری در مراسم راهپیمایی 22 بهمن سال 1396 از اذهان عمومی پاک نشده است که در آن بر ضرورت خودداری از رویکرد حذفی نسبت به جریان های سیاسی و حفظ وحدت و اتحاد ملی سخن گفت و تاکید کرد «انقلاب ما وقتی پیروز شد که همه با هم بودیم و در قطار انقلاب مسافران فراوانی بودند البته برخی زودتر از قطار پیاده شدند و برخی را هم از قطار انقلاب پیاده کردیم که می‌توانستیم پیاده نکنیم و اکنون باید همه را به قطار انقلاب دعوت کنیم.»
برخورد حذفی یا جذبی در قبال گروه ها و جریان های سیاسی مختلف درون نظام، امروزه خود به محلی برای اختلاف جریان های سیاسی بدل شده است. این اختلاف نظرها در حالی بروز یافته و ریشه گرفته است که امروزه کشور برای عبور از شرایط تحریم های آمریکایی و چالش های متعدد، بیش از هر زمان دیگری نیازمند وحدت، انسجام و وفاق ملی است. نکته قابل تامل اینکه همه تجربه های موفق کشور از پیروزی انقلاب اسلامی تا جنگ تحمیلی و پس از آن نمونه هایی ثمربخشی رویکرد تکثرگرا را به اثبات می رساند.
بازخوانی اقدام مدبرانه مقام معظم رهبری در آستانه انتخابات یازدهمین دوره ریاست جمهوری در سال 1392 الگوهایی عملی از جذب گروه های مختلف سیاسی و ایجاد وفاق ملی به دست می دهد. رهبری به منظور بی اثر کردن دسیسه های بیگانگان جهت بی رونق کردن انتخابات، همه افراد واجد شرایط راحتی کسانی که نظام را قبول ندارند به شرکت در انتخابات توصیه کردند البته با این توضیح که «نه‌اینکه کسی که نظام را قبول ندارد، بخواهند مجلس بفرستند». نیک که بنگریم، چنین بیاناتی رهنمودهایی تفسیرناپذیر و تبدیل ناپذیر برای پذیرش و به رسمیت شناسی تمامیت جامعه به عنوان یک کل متکثر است؛ اصلی پیشرفته در نظام های مردم سالار.
امروز کشور ما در شرایط حساسی قرار دارد و تداوم برخوردهای گزینشی و رویکردهای حذفی در قبال گروه ها و تشکل های سیاسی که هر یک بخشی از جامعه را نمایندگی می کنند، حاصلی جز تضعیف وحدت و انسجام ملی و آسیب پذیری بیشتر در برابر مسایلی چون تحریم های آمریکایی، کاهش اعتماد عمومی، شکاف میان مسوولان و مردم و ... نخواهد داشت.
این در حالی است که از دید تحلیلگران تنها راه حل غلبه کشور بر چالش ها و مشکلات موجود، برگزاری گفت و گوهای ملی در سطوح مختلف جامعه و حاکمیت از جمله میان گروه های مختلف سیاسی و تمرکز بر اشتراکات به جای اختلافات است. به حتم درک مشترک، مفاهمه، همدلی، انسجام، وفاق و هم افزایی ظرفیت گروه های سیاسی حاصل از این تعاملات همگرایانه، کشور را با ابزاری قوی و خلل ناپذیر در مواجهه با مشکلات موجود تجهیز خواهد کرد.
در برابر، غلبه رویکرد گزینشی و حذفی در مواجهه با گروه های سیاسی و تقسیم آنان به خودی و غیرخودی و پیاده کردن دیگران از قطار انقلاب، کشور را از ظرفیت های انکارناپذیر گروه های و جریان های مختلف برای عبور از چالش های موجود محروم خواهد کرد.
منبع: ایرنا
نظرات بینندگان
نام:
ایمیل:
* نظر: